Buck liet zich als pup binnen het nest nogal gelden , in tegenstelling tot Iskan van John (Dirkse), die "conflicten" eerder uit de weg ging en redelijk op zichzelf was. In de eerste fase van de reddingshondentraining zagen we dat ook wel een beetje terug. Buck was in sommige dingen wat sneller en feller, terwijl Iskan wat meer tijd nodig had. Onze insteek was, om ze in de periode van 8 tot ongeveer 12 weken een basis aan te leren, met name wat betreft de verwijzing bij een mogelijk slachtoffer. In de periode tot een week of 17 hebben we een begin gemaakt met gebouwentraining en het leren gebruiken van de neus. In de eerste fase hebben we bij wijze van proef ook een begin gemaakt met geurherkenning voor het doodzoeken. Daarin konden we mooi terugzien, dat met name Iskan daar geconcentreeder in was. Wat betreft die eerste fase zijn we dan ook tevreden met hoe het gegaan is. De pups lieten niet zoveel buitdrift zien, maar waren van nature erg goed en veel met hun reukzin bezig. De doelen die we ons gesteld hebben zijn binnen de grenzen van de pups goed gelukt. Voorop stond natuurlijk het plezier van de honden en de mogelijkheden die we daar in zagen. De training van Iskan ging wat moeizaam, maar door er samen eens even goed voor te gaan zitten, hebben we ook dat goed op de rit gekregen. Nu Iskan begrijpt wat de bedoeling is, gaat hij echt als een speer en moeten we er eerder voor waken om niet te snel te gaan.
Bij Buck ben ik bewust een paar flinke stappen terug gegaan. Dat houdt in; rust, uitlaten aan de lange lijn, hooguit één oefeningetje in de week aan de lange lijn en weer bij de basis beginnen. Eigenlijk had ik gezien de aard van het beestje dit ook wel enigzins verwacht en is ook helemaal niet zo erg. Onze insteek is, dat als de hond volwassener wordt, de training van de eerste fase weer in beeld komt. We hebben de tijd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten